Genel bakış:
FKM veya floroelastomerler, çok çeşitli kimyasallara karşı dirençli ve çok iyi yüksek sıcaklık performansına sahip bir elastomer sınıfıdır. Farklı monomer bileşimlerine ve flor içeriğine sahip özel tipler, üstün sıvı direnci, düşük ve yüksek sıcaklık performansı ve bunların kombinasyonları için tasarlanmıştır.
Özellikler:
▲ Mükemmel sıcaklık direnci
▲ İyi hava, yaşlanma ve oksijen stabilitesi
▲ Yüksek kimyasal kararlılık
▲ Mineral sıvı ve katı yağlarda mükemmel direnç
▲ Polar olmayan ortamlarda çok iyi direnç
▲ -55 dereceden artı 250 dereceye kadar sıcaklık aralığı
▲ Düşük gaz geçirgenliği
FPM, DIN/ISO'ya göre uluslararası kısaltmadır ve FKM, Amerikan standardı ASTM'ye göre flor kauçuk kategorisinin kısaltmasıdır. Viton®, Chemours'un tescilli ticari markasıdır, Tecnoflon®, Solvay Specialty Polymers'ın tescilli ticari markasıdır, Dyneon™, 3M Dyneon'un tescilli ticari markasıdır ve DAI-EL™, Daikin tarafından tedarik edilen polimerlerin tescilli ticari markasıdır.
Kimyasal Direnç ve Stabilite:
Kimyasal direnç ve yüksek sıcaklık stabilitesi, aşağıdaki şekilde gösterildiği gibi, polimer omurgasını ve karbon-flor bağlarını saldırıdan koruyan hacimli flor atomlarından ve karbon-flor bağlarının yüksek bağ enerjisinden kaynaklanmaktadır.
Şekil 1. Bağlanma enerjisi (kJ/mol)
Şekil 2. Bağlanma Enerjisi (kJ/mol)
FKM tipik olarak 200 dereceye kadar sıcaklıklarda uzun süre kullanılabilir. Otomotiv spesifikasyonlarında, genellikle en az 5000 saatlik bir hizmet ömrü tanımlanır.
FKM monomeri:
Elastik davranış sergilemek için, polimerlerin esnek olması ve önemli deformasyonlardan kurtulabilmesi gerekir. Bu, polimerin büyük ölçüde şekilsiz olmasını gerektirir. Genellikle polimerler, üç boyutlu bir ağ oluşturmak için çapraz bağlanır. Deformasyonun geri kazanılması için itici güç, zincir parçalarının düzensiz bir duruma dönme eğilimidir. Genel olarak florokarbon zincirleri, hidrokarbonlara kıyasla nispeten serttir ve bu nedenle oldukça yavaş gevşeme ve gerilimden kurtulma sergiler. Floroelastomerler, iki veya daha fazla farklı monomer biriminden oluşur. VF2 (veya VDF), TFE ve etilen gibi monomerlere sahip zincirler, yeterince uzunsa kristalleşme eğilimindedir. Bu nedenle, HFP, PMVE ve propilen gibi hacimli asılı gruplar içeren monomerler, amorf polimerler üretmek için dahil edilir. Şekil 3, yaygın olarak kullanılan monomerleri özetlemektedir.